تا زند بر آن قبای سرخ دست

کودکی از باغ می آورد به

که بیا یک لحظه با من سوی ده

دیگری آهسته نزدش می نشست

روزی، آن رهپوی صافی اندرون

وقت بازی شد ز تلی واژگون

جامه اش از خار و سر از سنگ خست