گمان مبر که بگلشن، من و تو تنهائیم

چو غنچه و گل دوشینه صبحدم فرسود

من و تو جای شگفت است گر نفرسائیم

بگرد ما گل زرد و سپید بسیارند

هزار بوته و برگ ار نهان کند ما را

به چشم خیره گلچین دهر پیدائیم

بدین شکفتگی امروز چند غره شویم