ز طیب صبحدم آن به که توشه برگیریم

فلک بکاهدمان هر چه ما بیفزائیم

خوش است باده رنگین جام عمر، ولیک

مجال نیست که پیمانه ای بپیمائیم

که آگه است که تا صبح دیگر اینجائیم

فضای باغ، تماشاگه جمال حق است

من و تو نیز در آن، از پی تماشائیم