که آگه است که تا صبح دیگر اینجائیم

خوش است باده رنگین جام عمر، ولیک

مجال نیست که پیمانه ای بپیمائیم

ز طیب صبحدم آن به که توشه برگیریم

فضای باغ، تماشاگه جمال حق است

من و تو نیز در آن، از پی تماشائیم

چه فرق گر تو ز یک رنگ و ما ز یک فامیم