وین نخ پوسیده در سوزن نکرد

رونقی می جوی گر ارزنده ای

دیبه ای می باف گر بافنده ای

کس ز خلقان تو پیراهن نکرد

کس نخواهد دیدنت در پشت در

کس نخواهد خواندنت ز اهل هنر

بی سر و سامانی از دود و دمی