خانه ی من ریخت از باد هوا

جوله ام، هر لحظه تاری می تنم

خانه ی من از غباری چون هباست

آن سرایی که تو می سازی کجاست؟

خرمن تو سوخت از برق هوی

من بری گشتم ز آرام و فراغ

تو فکندی باد نخوت در دماغ