سیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد

کسی که بر سر نرد جهان قمار نکرد

خوش آنکه از گل مسموم باغ دهر رمید

برفق گر نظری کرد، جز به خار نکرد

به تیه فقر، ازان روی گشت دل حیران