شکار کرده بسی در دل شب، این صیاد

که هیچگه شتر آز را مهار نکرد

نداشت دیده تحقیق، مردمی کاز دور

بدید خیمه اهریمن و فرار نکرد

مگو که روز گذشت و مرا شکار نکرد

سپهر پیر بسی رشته محبت و انس

گرفت و بست بهم، لیک استوار نکرد