مشو چو وقت، که یک لحظه پایدار نماند

مگو که روز گذشت و مرا شکار نکرد

سپهر پیر بسی رشته محبت و انس

گرفت و بست بهم، لیک استوار نکرد

مشو چو دهر، که یک عهد پایدار نکرد

برو ز مورچه آموز بردباری و سعی

که کار کرد و شکایت ز روزگار نکرد