شیرین نشد چو زحمت مادر، وظیفه ای

ترسم در آشیانه فتد ناگه آذری

از سینه ام اگر چه ز بس رنج، پوست ریخت

ناچار رنجهای مرا هست کیفری

فرخنده تر ندیدم ازین، هیچ دفتری

پرواز، بعد ازین هوس مرغکان ماست

ما را بتن نماند ز سعی و عمل، پری