ز آتش ادبار، خوش میسوزیم

بر سر راهی، گدائی تیره روز

ناله ها میکرد با صد آه و سوز

کای خدا، بی خانه و بی روزیم

شد پریشانی چو باد و من چو کاه

پیش باد، از کاه آسایش مخواه

ساختم با آنکه عمری سوختم