سیر، یک نوبت نخوردم نان جو

پیش من خوردند مردم نان گرم

من همی خون جگر خوردم ز شرم

دیده ام رنگی ندید از رخت نو

این ترازو، گر ترازوی خداست

این کژی و نادرستی از کجاست

در زمستانم، تف دل آتش است