سموم فتنه، چو باد سحرگهی نسوزد

برای چیست، اگر از پی خلیدن نیست

چنان نهفته و آهسته می نهند این دام

که هیچ فرصت ترسیدن و رمیدن نیست

بجز نشان خرابی، در آن وزیدن نیست

چو من بخاک تپیدم، تو سوختی بشرار

دگر حدیث شنا کردن و چمیدن نیست