تو بینی ملک تن، ما ملک جان را

ترا یک سوز و ما را سوختنهاست

ترا یک نکته و ما را سخنهاست

تو بوسی آستین، ما آستان را

ترا فرسود گر روز سیاهی

مرا سوزاند عالم سوز آهی