مرا چشمیست بس تاریک و نمناک

بلندی خواه را، پستی نه نیکوست

بگفت آخر حدیث چشمه نور

چه میگوئی به پیش مردم کور

چه خواهم دیدن از خورشید و افلاک

از آن روزم که موش کور شد نام

سیه روزیم، روزی کرد ایام