سوزنی کن خرقه دل دوخت کو

از چه وامانم، چو فرصت رفتنی است

چون نگویم، کاین حکایت گفتنی است

خرقه ها با سوزنی کردم رفو

خون دگر شد، خون دل خوردن دگر

تو ندیدی پارگیهای جگر

پاره هر جامه را سوزن بدوخت