گرفتم سینه تنگم فشردی

ز من چیزی نیابی، جز پر و پوست

منه در رهگذار چون منی دام

مکن خود را برای هیچ بدنام

مرا کشتی و در یک لحظه خوردی

ز مادر بی خبر شد کودکی چند

تبه گردید عمر مرغکی چند