گفت این لعلست، از من میخرش

کاز فروغش دیده و دل زنده داشت

خیره شد فرجام زان جلوه گری

بردش از شادی بسوی گوهری

گفت سنگست این، چه خوانی گوهرش

رو، که این ما را نمی آید بکار

گر متاعی خوبتر داری بیار