بر تو و کردار تو، باید گریست

تا که سر از سجده شکران گرفت

دیو غرورش ز گریبان گرفت

گفت که این سجده و تسبیح چیست

رنج تو در کارگه بندگی

گشت تهی دستی و شرمندگی

زان همه سرمایه، ترا سود کو