که کار سخت، ز کارآگهی شدست آسان

بروزگار جوانیت، ماتم پیری است

سیه دلی چو تو، هرگز نداشت بخت جوان

جهان به خویشتن ایدوست خیره سخت مگیر

برو به سیر گهی تازه، صبحگاهی خوش

بیا به خانه ما، باش یکشبی مهمان

تو چشم عقل ببستی، که در چه افتادی