ز سوک بیگه خود، خلق را مکن گریان

همیشه می نتوان رفت بیخود و فارغ

هماره می نتوان زیست غمگن و حیران

ز ناله های غم افزای خویش، جان مخراش

ز بانگ زشت تو، بس آرزو که گشت تباه

ز فال شوم تو، بس خانمان که شد ویران

چو طوطیان، چه سخن گفتی و شنیدی، هین