دمی ز آتش و آبت ، ستم رسید و بلا

نشسته بودی و بیمزد کارگر بودی

گهی ز عجز، جفای شرار میبردی

گهی ز جهل ، گرفتار شور و شر بودی

دمی ندیم دم و دود و خشک و تر بودی

نه لحظه ای ز هجوم حوادث آسودی

نه هیچ با خبر از شب، نه از سحر بودی