بساط سپیدی، تباهی گرفت

چو رنگ از رخ روز، پرواز کرد

شباویز، نالیدن آغاز کرد

ز مه تا بماهی، سیاهی گرفت

ره فتنه دزد عیار باز

عسس خسته از گشتن و شب دراز