گهی بانگ مرغست و گه رنج کار

بنالید از ناله مرغ شب

که شب نیز فارغ نه ایم، ای عجب

ندیدیم آسایش از روزگار

بنرمی چنین داد مرغش جواب

که ای سالیان خفته، یکشب مخواب

به سر منزلی کاینقدر خون کنند