میوه دهد شاخ، چو گردد درخت

خرمی مزرعه، ز آب و هواست

دانه، چو طفلی است در آغوش خاک

روز و شب، این طفل به نشو و نماست

این هنر دایه باد صباست

دولت نوروز نپاید بسی

حمله و تاراج خزان در قفاست