گرفته تنگ، خیری نسترن را

صبا، گیسوی سنبل شانه میکرد

نموده غنچه گل، خنده آهنگ

که در گلشن نشاید بود دلتنگ

که یکدل میتوان کردن دو تن را

بیکسو، ارغوان افروخته روی

ز ژاله بسته، مروارید بر موی