هر کجا کردم نگاه از پیش و پس

گفت کس یکذره زین شکر نخورد

زانچه گفتی، نکته ها آموختم

چشم روشن بین بهر سو دوختم

کاله، این انبان شکر بود و بس

پیش ما، ای خواجه، شکر پر بهاست

تا چه چیز ارزنده، در نزد شماست