نان فرستادیم بهرت وقت شب

کینه میجوئی، چو می بندی دهن

گر بخندی، ور بگریی زار زار

بر تو میخندند اهل روزگار

نان نخوردی، خاک خوردی، ای عجب

آب دادیمت، فکندی جام آب

آب جوی و برکه خوردی، چون دواب