تو مرا دیوانه خوانی، ای فلان

تا بدیدم جلوه پروردگار

دیده، زین ظلمت به نور انداختم

شمع گشتم، هیمه دور انداختم

لیک من عاقلترم از عاقلان

گر که هر عاقل، چو من دیوانه بود

در جهان، بس عاقل و فرزانه بود