که، ای پژمرده، روز کامرانی است

سحرگه، غنچه ای در طرف گلزار

ز نخوت، بر گلی خندید بسیار

بهار و باغ را فصل جوانی است

نشاید در چمن، دلتنگ بودن

بدین رنگ و صفا، بی رنگ بودن