که نشناسم صباح روشن از شام

چنان در بند سختم بسته صیاد

که می نتوانم از دل کرد فریاد

چنان تیره است در چشم من این دام

چنان دلتنگم ازین محبس تنگ

که گوئی بسته ام در حصنی از سنگ

نه دارم دست دام از هم گسستن