بساط ماست که ویران ز باد و بارانی است

زمانه عرصه برای ضعیف، تنگ گرفت

هماره بهر توانا، فراخ میدانی است

همیشه خانه بیداد و جور، آباد است

نگفته ماند سخنهای من، خوشا مرغی

که لانه اش گه سعی و عمل، دبستانی است

مرا هر آنکه در افکند همچو گوی بسر