هر روز، قسمتی ز تنم خاک میشود

کای خودپسند، با منت این بدسری چراست

از چیره دستی تو، مرا صبر و تاب رفت

از خیره گشتن تو، مرا وزن و قدر کاست

وان خاک، چون نسیم بمن بگذرد، هباست

آسوده اند کارگران جمله، وقت شب

چون من که دیده ای که شب و روز مبتلاست