زنده ام و موش نترسد ز من!

پای کشان، کرد به انبار راه

گفت بخود، کاین چه در افتادنست

تا رمقی در دل و جان در تن است

مرده ام از کاهلی خویشتن

گر چه نمی آیدم از دست، کار

آگهم از کارگه روزگار