چو نقش من فتد زین پرده بیرون

که داری همچو من، جانی در آغوش

از آن کردند در کنجی نهانت

که بسپردند گنجی شایگانت

شود کار تو نیز آنگه دگرگون

نه اینجا مایه ای ماند، نه سودی

نه غیر از ریسمانت، تار پودی