به پیرامون من، دارند شب پاس

شود کار تو نیز آنگه دگرگون

نه اینجا مایه ای ماند، نه سودی

نه غیر از ریسمانت، تار پودی

تو کرباسی، مرا خوانند الماس

نظر بازی نمود، آن یار دلجوی

ترا برداشت، تا بیند مرا روی