چه قندیلی است از جان روشناتر

کسی کاو کعبه دل پاک دارد

کجا ز آلودگیها باک دارد

چه محرابی است از دل با صفاتر

خوش آن کو جامه از دیبای جان کرد

خوش آن مرغی، کازین شاخ آشیان کرد

خوش آنکس، کز سر صدق و نیازی