کند در سجدگاه دل، نمازی

خوش آن کو جامه از دیبای جان کرد

خوش آن مرغی، کازین شاخ آشیان کرد

خوش آنکس، کز سر صدق و نیازی

کسی بر مهتران، پروین، مهی داشت

که دل چون کعبه، زالایش تهی داشت