خویش را دردمند آز مکن

گر بچاه است، دم مزن که چراست

رسم آزادگان چه میداند

تیره بختی که پای بند هوی ست

که نه هر درد را امید دواست

عزت از نفس دون مجو، پروین

کاین سیه رای، گمره و رسواست