از گل بسبزه ای و ز بامی بخانه ای

من عمر خویش، چون تو نخواهم تباه کرد

در سعی و رنج ساختن آشیانه ای

آید مرا چو نوبت پرواز، بر پرم

خندید مرغ زیرک و گفتش تو کودکی

کودک نگفت، جز سخن کودکانه ای

آگاه و آزموده توانی شد، آن زمان