بخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه

بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاه

ز هر نسیم بلرزی، ز هر نفس بپری

همیشه، روی تو زرد است و روزگار، سیاه

مرا بچرخ برافراشت بردباری، سر