خوشم که هیچم و همچون تو نیستم خودخواه

قویتری ز تو، روزی ز پا در افکندت

بیک دقیقه، ز من هیچتر شوی ناگاه

چه حاصل از هنر و فضل مردم خودبین

گر از نسیم بترسم بخویش، ننگی نیست

شنیده ای که بلرزد به پیش باد، گیاه

تو، جاه خویش فزون کن باستواری و صبر