چه شاهباز توانا، چه ماکیان ضعیف

مرا که جز پر کاهی نیم، چه رتبت و جاه

خوش آن کسی که چو من، سر ز پا نمیداند

خوش آن تنی که نبردست ، بار کفش و کلاه

شوند جمله سرانجام، صید این روباه

بنای محکمه روزگار، بر ستم است

قضا چو حکم نویسند، چه داوری، چه گواه