بخنده گفت چنین، اخگری ز کنج تنور

چه شد که از همه عالم بمن فتاد شرر

چه وقت سوز و گداز است، شاخ نورس را

چه کرده ایم که ما را کنند خاکستر

که وقت حاصل باغ، از چه رو ندادی بر

مگوی، بی گنهم سوخت شعله تقدیر

همین گناه تو را بس، که نیستی بر ور