من ار بدم، ز بداندیشی خود آگاهم

ز همنشین جفا جو، گریختن خوشتر

به تیغ می نتوان گفت، دست و پای مبر

بگرگ می نتوان گفت، میش و بره مدر

هزار خانه بسوزد هم از یکی اخگر

ترا چه عادت زیبا و خصلت نیکوست

من آتشم، ز من و زشت رائیم بگذر