تنت چگونه چنین فربه است و جان لاغر

بدان صفت که توئی، نقش هستیت بکشند

تو صورتی و سپهر بلند، صورتگر

اگر ز رمز بلندی و پستی، آگاهی

اگر ز کار بد نیک خویش، بی خبری

دمی در آینه روشن جهان، بنگر

هزار شاخه سرسبز، گشت زرد و خمید