ناشتا بگذاشتی بیمار را

چون نمی بیند، چو تو بیننده ای

کاین گره را برگشاید، بنده ای

تا که بر دست تو دادم کار را

هر چه در غربال دیدی، بیختی

هم عسل، هم شوربا را ریختی

من ترا کی گفتم، ای یار عزیز