بر در دونان، چو افتادم ز پای

گرچه روز و شب در حق بود باز

من بسی دیدم خداوندان مال

تو کریمی، ای خدای ذوالجلال

هم تو دستم را گرفتی، ای خدای

گندمم را ریختی، تا زر دهی

رشته ام بردی، تا که گوهر دهی