چرا زنی ره خلق، ای سیه دل، از پی هیچ

گهی ز سفره درماندگان، ربائی نان

ز ترکتازی تو، مانده بیوه زن ناهار

ز حیله سازی تو، گشته مطبخی نالان

چه پر کنی شکم، ای خودپرست، چون انبان

برای خوردن کشک، از چه کوزه میشکنی

قضا به پیرزن آنرا فروختست گران