مکن سیاه، سر و گوش و دم ز تابه و دیگ

قضا به پیرزن آنرا فروختست گران

بزخم قلب فقیران، چه کس نهد مرهم

وگر برند خسارت، چه کس دهد تاوان

سیاهی سر و گوش، از سیهدلیست نشان

نه ماست مانده ز آزت بخانه زارع

نه شیر مانده ز جورت، بکاسه چوپان